Sažetak
U radu se uspostavljaju četiri načela određivanja sintaktičkih jedinica – načela zavisnosti, zalihosti, upravljivosti i slaganja, te operatorske uloge. Jedinice koje će se dobiti na taj način bit će čisti sintaktički objekti kod kojih druge gramatičke razine opisa neće imati većeg utjecaja, budući da su zavisnost, upravljivost, slaganje, zalihost i funkcija relacijska određenja karakteristična za sintaksu. Ističe se razlikovanje odnosa komplementarnosti i adjunktivizacije, odnosno egzocentričnosti i endocentričnosti prigodom određivanja načela zavisnosti. Kod načela upravljivosti i slaganja definira se tagmem kao osnovna sintaktička jedinica i uspostavlja odnos konstruktora i funktora na sintaktičkoj razini opisa. Sintaktička redundantnost objašnjava vezu dopune i dodatka kao važnog aspekta u sintagmemskim relacijama. Načelo operatorske uloge uspostavlja tagmeme sa specifičnom sintaktičkom ulogom u tvorbi upita, nijekanja, potvrđivanja, pojačajima, poticanju, te tvorbi glagolnog načina imperativa. U analizi glagolne skupine objašnjava se odnos različitih glagolnih položaja i morfosintaktičkih i sintaktičkih oblika.
Ključne riječi
hrvatski jezik sintaksa sintaktičke jedinice tagmem sintagmem egzocentričnost endocentričnost komplementi adjunkti dopune dodatci konstruktori funktori
